आज मी तुम्हाला प्रत्येक 3
वर्षाला घडणार्या एका विचित्र
आणि भयानक सोहळ्याबद्दल सांगणार
आहे.
या कथेबद्दल
मला माझ्या सासूबाई नि सांगितलं .
ते गाव माझी सासुरवाडी आहे तर तेथे
प्रत्येक ३ वर्षांनी डिसेंबर महिन्यात
एक विचित्र घटना होते.
त्या घटनेला लोक गाव पळ असे
म्हणतात.जेव्हा गाव पळ असते
तेव्हा गावातले सगळे लोक स्वताच
गाव सोडून जातात ३ दिवसा साठी.
३ दिवस गाव पूर्ण ओसाड असत
कोणीही राहत नाही गावात
एवढाच काय तर त्या ३ दिवसात
गावात एस . टि बस सुधा येत नाही.
बस डेपोत आधीच
सूचना दिलेली असते कि ३ दिवस
चिंदर मध्ये एस.टि सेवा बंद आहे.
हे ऐकून मला कुतूहल वाटले म्हणून
मी विचारले कि मग ३ दिवस काय
होत कोण राहत तिथे आणि गाव
सोडून सगळे का पळतात .
तेव्हा त्या म्हणाल्या हे गाव त्या ३
दिवसात भूतानी झपाटलेल असत . ३
दिवस या गावावर फक्त भूतांच राज्य
असत. मग मला अजून जाणून
घेण्याची इच्छा झाली. त्यांनी पुढे
सांगायला सुरवात केली .
त्याचं घर गावातील लब्दे वाडीत
आहे . गाव खूप सुंदर आहे घरापासून २
मिनटांच्या अंतरावर एक
नदी सुधा आहे. जेव्हा गाव पळ असते
तेव्हा वाडीतले सगळे लोक
नदीच्या पलीकडे जाऊन
छोट्या छोट्या झोपड्या बांधून
राहतात. गावात फक्त सकाळी ८ ते
१२ या वेळेत न आवाज
करता काही पुरुष मंडळी जी धीट
आहेत तीच पिण्यासाठी लागणार
पाणी किवा इतर वस्तू
आणायला जातात.आणि १ २
वाजण्याच्या आत पुन्हा परत येतात .
आता मुख्य गोष्टीला सुरवात करतो.
तर झाल अस कि गाव पळ
होती सकाळचे १० वाजले होते
काही लोक जेवण बनवत होते.
त्यातल्या काही तरुण हौशी मुंबई
वरून खास त्या सोहळ्य
साठी आलेली मंडळी होती त्यांनी मटण
बनवायचे ठरवले. पण
त्या साठी लागणारा मसाला वाटण्याचे
साधन त्यांच्या कडे नव्हते. मग
त्यातले दोघे आणि एक गावकरी माणूस
असे ३ लोक छोट्या होडीने पलीकडे
आले गावात एक दम स्मशान
शांतता पसरली होती. त्यांना सतत
असा वाटत होत
कि कोणीतरी त्यांच्यावर लांबून लक्ष
ठेवत आहे. जो गावकरी होता त्याने
त्या दोघांना घरात जाऊन
मसाला वाटायचा पाटा आणि वरवंटा आणायला सांगितला तो पर्यंत
मी पाणी भरून घेतो असे बोलून
तो विहरी वर गेला. हे दोघ घरात
आले. पण
त्यांना पाटा आणि वरवंटा काही केल्या सापडेना.
तेवड्यात एकाला समोरच
ठेवलेला मिक्सर दिसला त्याने
दुसर्या मित्राला सांगितले कि अरे हे
बघ आता तर आपल कामच झाल २
मिनटात मसाला वाटूया आणि इथून
निघून जावूया. त्याने पण होकार
दिला आणि हे लोक हे विसरले
कि गावात आवाज
करायचा नसतो म्हणून
आणि यांनी मिक्सर सुरु
केला तशी मिक्सर च्या आवाजाने ने
ती समशान शांतता भंग झाली. आवाज
ऐकून जो माणूस
पाणी भरण्यासाठी गेला होता तो धावत
घर जवळ आला आणि त्याने जे पहिले ते
भयानक होते. त्याने पहिले
कि समोरच्या टेकडी वरून ३ विद्रूप
म्हातार्या बायका किंचाळत धावत
त्याच्या दिशेने येत होत्या.
त्याला कळून चुकल कि हे
काही तरी भलताच आहे त्याने लगेच
दरवाजा ठोठावला आणि त्यांना बाहेर
यायला सांगितले. ते सुधा घाबरले
आणि बाहेर आले तेवढ्यात
त्या बायका अजून जवळ
आल्या त्यांची उंची सुमारे ८ ते १० फूट
होती एक विचित्र वास
पसरला होता. हे तिघे
हि जीवाच्या आकांताने पळू लागले
नदी बाजूलाच असल्या कारणाने लगेच
त्यात बसून ते पलीकडे जाऊ लागले.
नदी जवळ येवून
त्या बायका थांबल्या आणि किंचाळू
लागल्या त्यांचा आवाज
इतका होता कि पलीकडे
बसलेल्या पूर्ण गावाला तो ऐकू
आला आणि थोड्याच वेळात
त्या ज्या टेकडीवरून धावत येत
होत्या तेथे आग लागली धुराचे लोट
उठले. या तिघांनी पलीकडे येवून
झालेली सगळी हकीकत गावातील
लोकांना सांगितली तेव्हा त्यांनी देवी कडे
धावा केला आणि झालेल्या प्रकारची क्षमा मागितली तेव्हा अचानक
ती आग शांत झाली आणि परत
कोणी त्या गावात गेले नाही ३
दिवस।
तर मंडळी अस होत या गावात ३
दिवस ते गाव भुताच्या छाये
खाली असते ३ दिवसानंतर
देवीला कौल
लावला जातो आणि देवीने कौल
दिल्या नंतरच गावात प्रवेश करतात
आणि जत्रेला सुरवात सुधा होते .
या डिसेंबर महिन्यात
पुन्हा ती पर्वणी येणार आहे
आणि ती अनुभवायला मी स्वत तिथे
जाणार आहे .

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.

Books related to भयकथा संग्रह २ Bhutachya Katha


बाबाजार

एक अंतर्मुख करणारी आणि विचार करायला लावणारी कथा!

मॄत्योर्माअमॄतं गमय

"मॄत्योर्माअमॄतं गमय" is a thriller based in Goa of modern times.

क्रॉनो नॉट अरुण

अरुण - काळ प्रवासी

कार्नेजी देवाची कहाणी

कहाणी

भयकथा: त्या वळणावर..

मी हसायला लागलो कारण असल्या गोष्टींवर खरंतर माझा विश्वास नव्हता कारण गाडीसमोर स्त्री येऊन उभ्या राहण्याच्या असंख्य गोष्टी मी कथा, कादंबऱ्या, चित्रपट आणि मालिकांमधून पहिल्या होत्या. मनोरंजन म्हणून ठीक आहे पण खऱ्या आयुष्यात असल्या गोष्टींची भीती बाळगायची म्हणजे जरा अतिशयोक्ती होते, पण तरीही त्याच्या समाधानासाठी मी म्हणालो, "हो नक्की जितेंद्र, मी योग्य ती काळजी घेईन!"

रूम नंबर 9

आसावरी अनेकदा सोनोग्राफी करायला हॉस्पिटलमध्ये यायची तेव्हा तिला तिच्या आजूबाजूला कुणीतरी असल्याचा भास व्हायचा...काय घडले हॉस्पिटलच्या त्या रूम नंबर ९ मध्ये? (कवितासागर प्रकाशनाच्या अर्थ मराठी या ११ ऑक्टोबर २०१७ ला प्रकाशित झालेल्या ई-दिवाळी अंकात ही माझी वरील कथा समाविष्ट करण्यात आली आहे)

भारतातले हे १० हायवे मानले जातात ‘हॉन्टेड’

जर तुम्ही एखाद्या सुनसान हायवेवर रात्रीच्यावेळी गाडी चालवत असाल आणि अचानक कुणी सफेद साडी घातलेली बाई जर तुम्हाला दिसली किंवा रस्त्याने जाताना अचानक शरीर थरथरायला लागल असेल तर एखाद्यावेळेस तुम्हीही घाबरून जाल.

मागे वळून पाहण्यास सक्त मनाई आहे ...

या सर्व गोष्टी कल्पनिक आहे . याचा वास्तव्याशी काही संबंध नाही

हॅलोविन

जॉन हा अमेरिकेच्या अनिस नावाच्या छोट्याशा खेड्यात राहत असे. असे म्हणत कि पूर्वी त्या भागात राहणाऱ्या संत अनिसच्या नावावरून या गावाला हे नाव दिले. त्या गावच्या चर्चमध्ये त्याचा मोठा फोटो होता. चर्चमधले फादर सगळ्यांना अंनिसला नमन करायला सांगायचे. पण गावातले जुने लोक अंनिसला सैतान मानायचे.

नारायण धारप Narayan Dharap

नारायण धारप हे मराठीतील एक अतिशय नामवंत भयकथा लेखक आहेत. ह्या पुस्तकांत आम्ही त्यांच्याबद्दल जास्त जाणून घेऊ. Narayan Dharap is one of the most popular marathi horror story writer. This book is a detailed biography of Narayan Dharap, giving you insights about his writing style, his achievements and the works that inspired him.

प्लॅन्चेट

आजकाल हा शब्द जास्त प्रचारांत आहे तो परलोकाशी संपर्क करून आत्मा वगैरेने बोलावण्यासाठी उपयुक्त एक साधन म्हणून.