भयकथा संग्रह २ Bhutachya Katha

मुलींचे होस्टेल

Author:Horror Editor

Writer- Nikita Deshpande

मी होस्टेल वर राहत
असतांना चा हा प्रसंग......प्रसंग
सांगण्या आधी थोड सविस्तर सांगणे गरजेचे
आहे...त्यानुसार
....एका इमारतीच्या चारही बाजूने
मुलींना राहण्यासाठी खोल्या होत्या आणि मधल्या भागात
काकी (owner) राहत असत ..प्रत्येक ब्लोक
मध्ये एक छोटे
किचन आणि एक खोली या पद्धतीने बनवलेले
आणि प्रत्येक
खोलीत
दोघींच्या राहण्याची सोय....आमच्या बाजूने ६
खोल्या होत्यात.....पण आम्ही सर्व एवढे
मिळून राहत असू
कि कोणती खोली नेमकी कोणाची हे लक्षात राहत
नसे
आणि तसे लक्षात
ठेवण्याची गरजही कधी भासली नव्हती....
काकींच्या घरी त्यांची तीन मुले, काका आणि एक
आजारी आजी (काकांची आई) राहाय्चे....आजी
गेल्या ६
वर्षांपासून आजारी होती आणि पलंगावरच
होती..आजीचा तिच्या परिवाराकडून फार छळ
होत असे,
तिला नीट खायला प्यायला देखील दिले जात
नव्हते.
तिच्याशी कोणी एका शब्दानेही नीट बोलत
नसत....एक तर
आजाराने आणि आपल्याच
लोकांच्या अशा वागण्याने आजी खूप
दुखी असायची....तिचे हे हाल आमच्याने बघवत
नसे,
आजी आणि आमच्यात मात्र जिव्हाळ्याच नातं
होतं......आजीशी चर्चा करायला आम्हाला खूप
आवडायचे..आजी सुशिक्षित होती, तिच्याजवळ
भरपूर
knowledge होते...आणि होस्टेल च्या सर्वच
मुलींशी चर्चा,
गप्पा करत असल्याने तिचे knowledge up
to date
hote...कोणाला परीक्षेच्या शुभेच्छा देऊ दे,
तर
कोणाला किती मार्क्स मिळाले..पुढे काय करावे
हे मार्गदर्शन
आजीकडून सतत मुलींना मिळत
राहायचे...आम्ही आपल्या डब्यातलं जेवण,
गावावरून
आणलेला खाऊ आजीला आवर्जून देत असू
आणि आजीही ते
आवडीने खात असे..
एकदा आठवड्याभरयाच्या सुट्टीनंतर मी घरून
होस्टेल वर परतले
तेव्हा आजी गेल्याची दुखद बातमी मिळाली...मन
चरचरले
शेवटची भेट झाली नाही म्हणून खूप वाईट
वाटले...पण 'जाचातून
सुटली एकदाची' असे बोलून
आम्ही आमच्या रोजच्या कामाला लागलोत..तीन
दिवस गेले
असावेत बहुदा... अचानक थंडी भरून ताप
आल्याने
मी संध्याकाळी जरा लवकरच office मधून
सुट्टी घेऊन
घरी आले....आजीचा बारावा व्हायचाच
होता म्हणून काकींकडे
बरीच पाहुणे मंडळी होती...मी डॉक्टर कडे जाऊन
आले...काहीतरी खाऊन, औषध घेऊन
मी झोपी गेले तेव्हाच सर्व
मुली जागेवरून उठल्या. मला disturbance
नको म्हणून
दुसऱ्या खोलीत अभ्यासाला जाऊन बसल्यात.
बराच वेळ
गेला असेल बहुदा... माझा बेड जोरात हलतोय
असे वाटून
मी दचकून उठले..बेड अजूनही हलत होता,
माझा भास असेल असे
समजून मी उठून बसले बेड आणखी जोरात
हलायला लागला...हाताच्या लाम्बीवरच स्वीच
होते मी लाईट
लावलेत अगदी समोर असलेल्या घड्याळात
बघितले बरोबर
बारावर काटा होता. मी अतिशय घाबरले.
कोणाला आवाज
दयायला म्हणून दाराकडे जाणार तर
मला आजीची सावली दिसली म्हणजे स्पश्ट
नाहि पण
ती आजीच आहे हे कळ्त
होते.....मी अक्षरशः कोसळणार
तेवढ्यात तोंडातून किंकाळी फुटली आणि सर्व
धाऊन
आल्यात.....मला काहीतरी दिसले,
मला काहीतरी दिसले
मी एवढंच बडबडत होते...मैत्रिणीनी मला शांत
केले
आणि थोडावेळात मी झोपी गेले....दुसऱ्या
दिवशी तापामुळे
झालेला हा भास असावा अशी ठाम समजूत
मी स्वताची करवून
एकदम नॉर्मल झाले होते..... पण....
त्या रात्री परत
एकदा मला आला तसाच्या तसा तंतोतंत
अनुभव
आणखी दुसऱ्या मुलीला आला....वाचता वाचता पुस्तक
पोटावरच ठेवून झोपी गेलेली ती अचानक बेड
हलल्याने
जागी झाली बेड वर उठून बसली तर समोर
आजी दिसून गायब
झाली....ती इतकी घाबरली कि कितीतरी वेळ
तिच्या तोंडून
आवाज निघेना...तिच्या किंचाळीने आम्ही तिथे
पोहोचलो....
आणि हकीकत ऐकून माझी नजर मात्र प्रथम
घड्याळीकडे
वळली आणि त्यावेळी घड्याळात रात्रीचे १२.०३
झाले
होते...... तिची स्थिती मीच समजू शकत होते
कारण मी देखील
तो अनुभव घेतला होता....इतर
मुलींच्या घोळक्यात
दोन्ही विचारांच्या मुली होत्या आणि हा निव्वळ
भास आहे असे
घोषित करून वातावरण नॉर्मल
करण्याचा प्रयत्न
सर्वांनी केला कारण पुढेही तिथेच राहायचे होते...
तिसऱ्या दिवशी कोणी कोलेज तर
कोणी नौकरीच्या निमित्त्याने
बाहेर पडलेत होस्टेल वर त्यादिवशी फक्त एकंच
'रीना'
नावाची मुलगी शिल्लक होती...आज
तिला कुठेही जायचे नव्हते
आणि बिंदास न घाबरणारी म्हणुन
ओळखल्या जाणार्या हिला सोडून आम्ही सर्व
आमच्या कामाने
निघून गेलोत....दुपारी तीन वाजता अभ्यास करत
बसलेल्या रीनाला कोणीतरि बाजुला उभे अस्ल्याचे
जानवले, बेड
हलण्याचा भास झाला तिने झटक्याने दाराकडे
वळून पहिले
आणि अक्षरशः आजी तिला तिच्या शेजारी दारात
दिसली आणि नाहीशी झाली....त्या क्षणाला सर्व
पुस्तके टेबल
खुर्ची फेकून ती थेट बाहेर येऊन
बसली आणि जोपर्यंत
आम्ही सर्व आलो नाहीत ती तब्बल ४-५ तास
मैनगेट वर रडत
घाबरत बसून होती.....त्या दिवसा नंतर मात्र
एक एक करून
सर्वांनी होस्टेल
सोडले.....आजीच्
या बारव्याला आम्ही कोणीही तिथे
नव्हतो...आजही विचार करतांना वाटतं काय होतं
हे..तीन
वर्षात कधीच असा अनुभव आला नवता...मग
आता का??
आजीला काही सांगायचे होते का??
कि ती शेवटची भेट
घ्यायला म्हणून आली होती?? कि हे सर्व फक्त
मनाचे खेळ
होतेत....भास होते तर तब्बल तिघींना सारखेच
भास कसे??
सर्व प्रश्न अजूनही अनुत्तरीत...
कोणालाही विश्वास बसणार
नाही असा हा अनुभव आहे.... पण
१००% खरा आहे.......एक
शब्दही कल्पनेतला नाही.......याच
दिवसांपासून मी कमीत कमी अशी काही शक्ती,
प्रकार
नसतातच असा जिद्दीने वाद घालणे सोडून
दिला आहे......

आपण साहित्यिक आहात ? कृपया आपले साहित्य authors@bookstruckapp ह्या पत्त्यावर पाठवा किंवा इथे signup करून स्वतः प्रकाशित करा. अतिशय सोपे आहे.
Please join our telegram group for more such stories and updates.

Books related to भयकथा संग्रह २ Bhutachya Katha


बाबाजार

एक अंतर्मुख करणारी आणि विचार करायला लावणारी कथा!

मॄत्योर्माअमॄतं गमय

"मॄत्योर्माअमॄतं गमय" is a thriller based in Goa of modern times.

क्रॉनो नॉट अरुण

अरुण - काळ प्रवासी

कार्नेजी देवाची कहाणी

कहाणी

भयकथा: त्या वळणावर..

मी हसायला लागलो कारण असल्या गोष्टींवर खरंतर माझा विश्वास नव्हता कारण गाडीसमोर स्त्री येऊन उभ्या राहण्याच्या असंख्य गोष्टी मी कथा, कादंबऱ्या, चित्रपट आणि मालिकांमधून पहिल्या होत्या. मनोरंजन म्हणून ठीक आहे पण खऱ्या आयुष्यात असल्या गोष्टींची भीती बाळगायची म्हणजे जरा अतिशयोक्ती होते, पण तरीही त्याच्या समाधानासाठी मी म्हणालो, "हो नक्की जितेंद्र, मी योग्य ती काळजी घेईन!"

रूम नंबर 9

आसावरी अनेकदा सोनोग्राफी करायला हॉस्पिटलमध्ये यायची तेव्हा तिला तिच्या आजूबाजूला कुणीतरी असल्याचा भास व्हायचा...काय घडले हॉस्पिटलच्या त्या रूम नंबर ९ मध्ये? (कवितासागर प्रकाशनाच्या अर्थ मराठी या ११ ऑक्टोबर २०१७ ला प्रकाशित झालेल्या ई-दिवाळी अंकात ही माझी वरील कथा समाविष्ट करण्यात आली आहे)

भारतातले हे १० हायवे मानले जातात ‘हॉन्टेड’

जर तुम्ही एखाद्या सुनसान हायवेवर रात्रीच्यावेळी गाडी चालवत असाल आणि अचानक कुणी सफेद साडी घातलेली बाई जर तुम्हाला दिसली किंवा रस्त्याने जाताना अचानक शरीर थरथरायला लागल असेल तर एखाद्यावेळेस तुम्हीही घाबरून जाल.

हॅलोविन

जॉन हा अमेरिकेच्या अनिस नावाच्या छोट्याशा खेड्यात राहत असे. असे म्हणत कि पूर्वी त्या भागात राहणाऱ्या संत अनिसच्या नावावरून या गावाला हे नाव दिले. त्या गावच्या चर्चमध्ये त्याचा मोठा फोटो होता. चर्चमधले फादर सगळ्यांना अंनिसला नमन करायला सांगायचे. पण गावातले जुने लोक अंनिसला सैतान मानायचे.

मागे वळून पाहण्यास सक्त मनाई आहे ...

या सर्व गोष्टी कल्पनिक आहे . याचा वास्तव्याशी काही संबंध नाही

नारायण धारप Narayan Dharap

नारायण धारप हे मराठीतील एक अतिशय नामवंत भयकथा लेखक आहेत. ह्या पुस्तकांत आम्ही त्यांच्याबद्दल जास्त जाणून घेऊ. Narayan Dharap is one of the most popular marathi horror story writer. This book is a detailed biography of Narayan Dharap, giving you insights about his writing style, his achievements and the works that inspired him.

प्लॅन्चेट

आजकाल हा शब्द जास्त प्रचारांत आहे तो परलोकाशी संपर्क करून आत्मा वगैरेने बोलावण्यासाठी उपयुक्त एक साधन म्हणून.